Прилеп од нашата младост.Прилеп исполнет со зеленило , исполнет со прилепчани со еснафи кои поголемиот дел од времето го поминувале во градската кафана.Тогаш немало кој не го познава Спасе , Бајчо , Германо , Љубе ама и многу други кои “мајка” можела да си ги најди само тука , во кафаната во центарот на Прилеп.За некого најубавите спомени , Прилеп 66 , Прилеп 70-те , Прилеп во срцето “поубо” тогаш отколку сега.Вака со навраќање и “кукање” по некогашната “утроба” на Прилеп зборуваат прилепчани.Оние кои сега се навраќаат гледајќи ги ретките спомени и оние кои за жал не се порадувале на мигови пред градската кафана , симболот на еснафот во градот, па мора да кажат и да се вмешаат во муабетот за градската кафана од тоа што слушнале од дедовци прадедовци.
1973: Оркестар „Шиндевци“ свират во Градска кафана. Од лево на десно: Пецо Палилуле – клавир, Борис Бошкоски – бас, Љубица Спироска – гитара, Киро Спироски – виолина, Благоја Чалата – хармоника.Глетката од оваа кафанска ризница можете да ја погледнете во оваа фотографија која одсликува само мал дел од незаборавните моменти таму , во тоа место , на таа локација , во тоа време за кого Стојанка ќе рече ПОКРАЈ СВИРЕЊЕТО НА СТАРА ГИТАРА ТЕТКА ЉУБИЦА ИМАШЕ ПРЕКРАСЕН ГЛАС НА КОЈ СИТЕ СЕ ВООДУШЕВУВАА .
А овде пак погоре на сликата , на седенка во градска , чичко Руското , Љупчо – Џекчето – Банкаро и Миле – Миначо заедно со Бајчо келнеро даваат посебен шмек на времињата поминати на култната прилепска локација.
И кога човек ќе си дозволи едни вакви спомени да испливаат на површина за повторно да се наврати на времињата кои боемски го обележуваа градот а еснавски го претставуваа како среќно место зa живеење , тогаш едноставно треба секој да знае дека се што е убаво за Прилеп од минатото е поврзано со култната “градска кафана” , која за жал сега преплетува ЕМОЦИИ и НОСТАЛГИЈА и ништо повеќе од тоа !
