Настапот на Superhiks вечерва во Кочани нема да се случи.
Сите настани се откажани и ќе се случат можеби во некое подобро време. Кое и да и е кога е тоа “подобро” време е мноогу дискутабилно и не секој гледа исто на работите.
Јас имам свој став и ќе го кажам…
Го прифативме повикот и поканата на Venko Krstevski , градоначалникот на Кочани (барем овој период) кој имаше искрена идеја,чиста желба и најдобра намера да се обиде за момент барем да врати некаква светлина во градот кој доживеа ужасна трагедија пред неколку месеци. А идеја беше тоа да се направи преку некаков серијал на културни настани.
Прифативме без двоумење и секако без никаков надомест (дури и дел од бендот прекина годишни одмори, батали други обврски, откажа други настани само да се отсвири овој настан).
Вчера, по реакција и протест на родителите на загинатите, настанот е откажан.
Се обидувам да ја (иако никој кој не доживеал нема да ја сфати) и ја разбирам болката на родителите и блиските и нивните семејства и оваа реакција. Иако истата не е насочена кон ОНИЕ кои се директно виновни за трагедијата во Кочани (институции, систем, 30 години владеачки гарнитури, УЈП, Инспекции и инспектори, Полиција, Правосудство, Локални Власти итн итн…) и музичарите, изведувачите,други уметници и луѓе од музичката индустрија се најмалку виновни за случките.
Некои велат “рано е за било какви настани, треба време!”
Мој апсолутен став и мислење е дека не е така!
Кога е идеалното време по ваква трагедија за градот да врати барем малку ЖИВОТ во себе? Постои ли “идеално време” за враќање во живот по ваква невидена трагедија?
Колу е тоа? 6 месеци? Година? 3? 5?
Јас не се согласувам со ваквите размисли. На моја кожа имам почувствувано загуба на близок и единствено нешто кое ме извадило од состојбата на длабока тага и очај била МУЗИКАТА! И секако социјалниот живот и споделување на болката.
Да, не секој се рехабилитира на истиот начин. Некои тоа го прават во длабока тага, со молк, со плач, со жалење со години.
Но изборот нека е на секој поединечно инаку ќе се удавиме во “режим за тага” а Кочани за година, две , три ќе остане “град на духови”! Без млади луѓе и без никаква перспектива и живот.
Не знам еве..Не видов некаква “државна/владина стратегија и план за рехабилитација на Кочани и на семејствата на загинатите и повредените” до сега.
Видовте ли некаде такво нешто? Јас, не!
Искрено сметам дека на долг рок и на овој начин Кочани ќе остане само на себе..напуштено, заборавено, без население.
Ова е мој став и апсолутно стојам зад секој напишан збор.
Сметам дека само со вистинска “рехабилитација” преку култура, настани, некакви економски подбутнувања и враќање на животот ЧАС ПОСКОРО, Кочани ќе биде спасено.
Во спротивно одиме кон комлетен колапс и на овој град (а и на државава богами)
Денес е Петровден. Мој именден и голем ден.
На овој ден да размислиме добро каде се движиме и како луѓе и како општество и какво добро можеме да направиме за да живееме во понормална средина која одамна тоа не е.
Ние (јас) како бенд. толку можеме и знаеме.
Честит Петровден и вечно име на сите кои го слават!
Љубов, мир, просперитет, разбирање за сите!
Да живее Вардар и Македонија!
П.С. некаде прочитав и дека Градоначалникот влегол со овој обид за настаните,во “кампања”.
Секоја чест што од владејачко/опозициските успеси не можете подалеку од носот да забележите кога некој нешто искрено и без “провизија” сака да направи за своите сограѓани.
Алал вера! Па уште и навреди, клевети, квалификации
Алал вера. Еве и аплауз
П.П.С еве и еден аплауз за сите од дијаспората кои јас ги нарекувам “Фастфуд патриоти” кои од дистанца ги решаваат локалниве проблеми и национални прашања.
За долар – СПРЕМНИ!
Еве и за вас еден аплауз
Содржината на објавата е сопственост на Радио Кочани.
