Кој е мотивот да го направиш овој подвиг во чест на твоите родители?
Мојот мотив е да им помогнам на децата што боледуваат од рак. Сакам да соберам што е можно повеќе средства и да им помогнам во нивното лекување. Втор мотив е да им оддадам почит на моите родители. Мојот татко се викаше Васил, а манастирот го носи името „Св. Василије Острошки“. Мајка ми пак, имаше голема желба да го посети овој манастир, но за жал не успеа. Откако веќе таа не е меѓу нас, кај мене се створи желба да отидам до Острог, но на ваков начин, со хумана цел.
Каква помош ти е потребна за реалзиација на овој твој човекољубив подвиг?
Не барам помош за себе, туку барам соодветно, фондација или асоцијација која можи да се вклучи во овој хуманитрарен подвиг да можиме слободно да направимие идеи како би го извеле сето ова, да има поголем број на донатори за да може да им се помогне на тие наши мали невини херои. Овој подвиг би требало да трае 12 дена. Благодарение на една жена која не е од Македонија, овозможени ми се неопходните услови, како сместување за време на мојот подвиг. Таа госпоѓа ми даде ветар в грб за да го реалзирам мојот сон.
Од кога се занимаваш со трчање и што претставува тоа за тебе?
Со трчање се занимавам од 2018 година кога престанав да играм фудбал. ме привлече трчањето, почнав рекреативно, а како изминуваа годините почнав да бидам поактивен и со поголеми амбивии. Од кога живеам во Скопје, го запознав мојот тренер Игор Јакимовски со кого тренирам и му благодарам за големата поддршка него и на тимот на АК Скопски маратон. Игор ми даде мотив и благодарен сум за тоа. За мене трчањето претставува живот и терапија. Чувството кога трчам долги километри не може да се опише со зборови туку само да се доживее.
Кој е твојот апел до Прилепчани и до сите граѓани на Македонија?
Да се соединиме сите и да покажаме дека сме хумани и имаме огромни срца во нас и дека заедно можеме да помогнеме.
Разговорот го водеше: Филип Димкоски
