Елизабета Филипоска /новинар/
Во свет полн со брзина и бучава, вечерта на „Љубење со стихови“ беше како здив на тишина, како допир на душа со збор. Во фоајето на Центарот за култура „Марко Цепенков“ во Прилеп, поетите Филип Димкоски и Лина Димоска го претворија просторот во храм на емоции, каде стиховите не се само зборови — тие беа љубов, болка, надеж и спомени.
Публиката не беше само набљудувач, туку учесник во интимниот дијалог меѓу поетите и тишината. Стиховите на Блаже Конески, Гане Тодоровски, Анте Поповски, на Филип Димкоски и Лина Димоска звучеа како ехо од минатото, но со пулс на сегашноста. Придружени од пијаното на Методија Конески, зборовите добија музика, а музиката — значење.
Јас од поезијата не се разбирам , но на поетското читање „Љубење со стихови“, почувствува двата поларитети на изазување љубов — онаа универзална, човечка и онаа интимна, женска. Двајца поети, различни по душа, но блиски во стремежот да допрат до срцето. Филип Димкоски, со својата поезија, ја слави природата, човекот и љубовта како универзален јазик. Неговите стихови се како реки што течат низ човештвото, нежни, но длабоки. Тој пишува и бира поестски теми за љубовта кон светот, за добрината како највисока форма на постоење, за природата како огледало на човечката душа.А, Лина Димоска, таа, онај женски дел од Здружението ЗОКУМ , пак, ја пренес поезијата во интимниот простор на женското срце. Нејзините стихови зборуваа за љубовта на жената — не само како романтична потреба, туку како сила, како отпор, како глас, за важноста од родовата еднаквост, за болката и убавината на женското искуство, со чувствителност што не бара дозвола, туку присуство.
И, во нивниот поетски дијалог, се споија две перспективи: мажот што љуби свет и жената што го преиспитува. Затоа, тоа не беше само читање стихови, туку симфонија на различности, каде секој збор беше мост, а секоја емоција допир. „Љубење со стихови“ покажа дека поезијата не мора да биде униформна. Таа може да биде и нежна и бунтовна, и универзална и лична. А, кога се сретнат две души што пишуваат од различни светови, се раѓа нешто што не се чита – туку се чувствува.
Особено впечатлив беше моментот кога се рецитираа песни на српски и руски јазик, а препевите на Димкоски ги споија културите во еден универзален јазик – јазикот на поезијата. Тоа беше потсетник дека љубовта и уметноста не познаваат граници.
Ми попречи само тоа што, топлината на љубовта не „влегуваше“ во ладните мермерни плочки, без оглед што атмосферате беше прикажана како „топла-домашна“, што само говри дека „Љубење со стихови“ просторно треба да го најде љубењето во “таверна – боемска и топла“.
Организаторите рекоа: „Сите луѓе се поети во срцето. А, ние ќе се потрудиме во сечие срце да ја разбудиме поезијата.“ И, навистина, вечерта, срцата беа будни. А, „Љубење со стихови“ стана потсетник дека поезијата не е луксуз, туку потреба. Таа ни помага да се сетиме кои сме, што чувствуваме, и зошто вреди да се сака.
